S’aggressione violenta – e cundennada dae totus – contra a unu radiòlogu de baranta annos in Belfast, s’oto de làmpadas dae parte de unu rifugiadu sudanesu, at cajonadu sas oras in fatu una cassa a su migrante peri sas carreras e sas domos de sa tzitade nordirlandesa. Cavalcadu in sas retes sotziales dae sa dereta estrema britànnica, cun sa complitzidade de sos algoritmos de X, s’arrennegu s’est bortadu in pogrom meros e sìncheros cun veturas inchesas e cun domos e butegas de istràngios assachiadas. Sa cosa est pràghida a totu sos reatzionàrios de cada logu e fintzas de Sardigna. Ma in Belfast, sàbadu su 12, sa risposta tzivile e antiratzista at prenadu sas pratzas pro nàrrere chi nono a s’òdiu contra a sos migrantes. Sas violèntzias xenòfobas chi amus bidu parent sos pogrom unionistas de sos tempos colados contra a sos natzionalistas catòlicos in s’Irlanda de su Nord. Est pròpiu pro custu motivu chi sos chi inoghe punnant a s’autodeterminatzione de sos pòpulos devent deretu reconnòschere sa màdrighe de custas violèntzias sena si fàghere ammajare dae custa retòrica ratzista. Su natzionalismu de sos pòpulos opressos, chi tenet sas raighinas suas in sa giustìtzia sotziale e in sa libertade, refudat s’isciovinismu reconnoschende in su migrante unu cumpàngiu in custu sistema globale de isfrutamentu. Su movimentu republicanu e sotzialista irlandesu (e a sos sardistas lis naraiant irlandistas) at semper naradu chi nono a s’esclusione identitària. Giai su 1908, su leader rivolutzionàriu James Connolly pronuntzieit s’ammonestu suo: «Let no Irishman throw a stone at the foreigner; he may hit his own clansman» («Chi perunu irlandesu iscudat una pedra contra a s’istràngiu; diat pòdere còrfere a unu cumpàngiu suo»). Chie gherrat pro sos diritos de sa terra sua non devet armare sa manu de su ratzismu de Istadu.
Mauro Piredda
Leave a comment