Sa publitzidade in sardu: crèschida de dinare e de cussèntzia

de Andrea Crisponi –

Carchi die a oe mentras fia andende a pigare s’aparèchiu dae s’Aeroportu de Elmas in Casteddu, apo agatadu una bella sorpresa pro su sardu e sos sardos. In su caminu a curtzu de s’intrada de s’aeroplano bi fiant unas cantas publitzidades de sa Crai cun licanzas sardas comente sa pàrdula de mele e is culurgiones de patata (pàrdula e mèle, culunzònes de patàta).  Su testu de sa publitzidade, in italianu, narat: “Ogni angolod’Italia ha i suoi tesori. La lingua sarda è uno di questi”.

A nàrrere sa veridade pro calesisiat limba no b’at nudda de s’ispantare, difatis sa reatzione mea est istada de normalidade.
E però, unu messàgiu gasi “normale”, a parre meu veìculat duos significados de importu: su primu est sa publitzidade de su produtu chi si cheret bèndere; su segundu est s’assotziatzione chi si faghet intre su produtu e sa genuinidade sua.

Chene peruna duda, una comunicatzione fata gasi giughet una potentzialidade de fàghere crèschere sas bèndidas e de difùndere su sardu iscritu. Chie còmporat produtos de custu tipu, in Sardigna o in foras de Sardigna, podet pensare chi sos produtos publitzizados in sardu sunt prus genuinos e duncas prus bonos, pro fàghere unu esèmpiu ebbia.

Su problema est chi bi diat chèrrere a rispetare un’istandard iscritu, ca si unu còmporat culunzònes o culurgiones devet ischire chi sunt duas licanzas sardas chi podent èssere diferentes segundu de in ue si màndigant, in Ogiastra o in Baronia. Tando, in antis de si atrivire in bortaduras amatoriales, diat èssere mègius cuntratare cun chie est espertu in modu chi su messàgiu siat pretzisu e no si rugat in su sòlitu folklorismu.