In Regione su Pranu Triennale de sa limba in capas non s’at a fàghere. Est custa sa lìnia chi est leende fortza in sos ufìtzios de arborada Trieste in Casteddu. Sa burocratzia regionale de s’assessoradu de sa cultura est renessende a fàghere passare su printzìpiu chi, sende chi in sa lege 26 betza non b’at prus dinare, non serbit prus mancu a aproare su documentu de programatzione de fundos chi non bi sunt prus.
Non s’ischit bene si sas autoridades polìticas ant a atzetare custa proposta, ma sos fatos narant ca finas a como no at essidu nudda de preparatòriu a su Pranu Triennale 2014-2017. Duncas, diat pàrrere chi, pustis annos chi sos pranos fiant divènnidos una de sas partes tzentrales de sa polìtica linguìstica, semus andende como cara a una atividade sena custu istrumentu de programatzione pùblica, democratica e trasparente. Prevèdida finas dae sa lege.
Ma est a beru una solutzione bona? Podet èssere produtivu pro sa Giunta a nàrrere ca su Pranu non si faghet ca sa matessi Giunta non l’at finantziadu? O no est un’autogol?
Si dae una banda est beru chi sa Giunta Pigliaru, in sos capìtulos de sa lege 26, dinare non nd’at postu (e at finantziadu àteras cosas) est beru puru chi sos ùrtimos pranos triennales poniant in mesu, pro sèberu polìticu-burocràticu, totu sas lìnias de programatzione de sos fundos a disponimentu finas dae àteras leges. A custa manera totu sos interventos fiant coordinados e sos organismos prepostos (Osservatòriu. Cummissione Regionale e Cunferèntzia Entes Locales) podiant lèghere su documentu e fàghere osservatziones. A custa manera fiat assegurada una sèmida democràtica e partetzipativa de sa polìtica linguìstica. Finas de argumentos dìligos comente cussu de sa Limba comuna chi fiat istadu semper adduidu preventivamente dae custos organismos. Traballare gasi, cun òrdine, programatzione, trasparèntzia e democratzia, fiat una garantzia finas pro sos polìticos. Ma prus che àteru pro sa càusa de s’afortiamentu de sa limba sarda.
Si, comente paret, sos Pranos Triennales non si faghent prus, custas garantzias polìticas ant a minimare e sa programatzione arriscat de èssere episòdica e cun partes iscapiadas s’una dae s’àtera. Su perìgulu est s’improvisatzione, s’autoreferentzialidade e s’autoritarismu de sas detzisiones. In fines, sa mancàntzia de democràtzia linguìstica. S’ant a fàghere simples delìberas de Giunta subra sos finantziamentos in iscola, sos isportellos e sas ràdios sena chi perunu organismu potzat nàrrere sa sua. E sena chi nemos, fora dae sos ufìtzios, nde potzat arresonare.
Diat èssere istadu bellu si s’assessora Claudia Firino no esseret postu mente a custos cussìgios de minimalismu amministrativu. Peruna lege vietat de lu fàghere unu documentu programatòriu de sa limba. Ca, a non fàghere sos pranos triennales, paret un’àtera taca in prus de su progetu distruidore de minimare e ghetare a terra sa polìtica linguìstica. Ca unu percursu partetzipativu politicamente cumbenit de prus. E ca a non faghere finas custa cosa minore si dat s’impressione a sa gente chi su chi si faghiat in antis fiat semper mègius de su nudda de como.
In fines però, tocat a àere ideas de polìtica linguìstica pro l’iscrìere unu pranu chi non siat una mera e sìnchera espositzione burocràtica de sos capìtulos de bilantzu o una copiadura de sos pranos de sos annos passados.
O no?
(red)
Leave a comment