Ite est unu watermark? Est un’ispètzia de timbru in forma de logo o de iscrita belle trasparente chi ponimus subra de una foto o de unu vìdeu pro nàrrere “est cosa mea”, “l’apo fatu deo”. Una mesura netzessària pro chi àtere (semper chi non siat bravu a nde lu bogare) non si pighet sa cosa angena, o pro chi si la pighet comente est, bella o fea, inditende·nde sa paternidade.
Ite sunt sos metadatos? Sunt un’elencu de informatziones testuales chi non bidimus marcadas in superfìtzie, ma in intro de una setzione ispetzìfica de su file; datos chi nos narant, esèmpiu, chi custa foto l’amus tirada cun unu iPhone, in tale logu, cun un’abertura particulare de diaframma. De cada manera sunt indicatziones chi chie si siat podet àberrere, burrare, mudare; o chi sunt “stripadas” (bogadas) dae sas prataformas social pro privacy o pro chistiones de memòria.
A banda totu custu, como tocat a chistionare de su watermark invisìbile critogràficu. No est una solutzione intermèdia intre sas duas mesuras in pessu contadas, ma una cosa meda prus manna e chi sas tech-companies sunt impreende pro cuntrastare sos deepfake. E a mala gana: ca s’Unione europea at introduidu recuisitos rigorosos e ca b’at contraventziones mannas pro chie non si ponet a lentza. Est fissada a su 2 de austu de ocannu s’operatividade prena de s’AI Act cun s’aplicatzione integrale de totu sos òbligos normativos.
Ma comente funtzionat custu watermark critogràficu? Unu paragone cun su standard Exif (su de sos metadatos, pro nos cumprèndere) diat pòdere èssere de agiudu.
In contu de positzione, sos metadatos los agatamus in un’intestatzione de su file (header); sos watermark critogràficos nche sunt cuados in intro de sos pixels o de sos datos àudio. Si sos primos sunt fàtziles a los cambiare o a nde los bogare, sos segundos los segamus alterende·los. Si sos exif sunt informatziones tècnicas, su watermark chi semus contende funtzionat comente unu tzertificadu antifake.
Duncas est un’ispètzia de firma digitale chi traballat cun protocollu C2pa (Coalition for content provenance and authenticity), «unu standard tècnicu – leghimus – abertu a editores, creatores e consumadores pro istabilire s’orìgine e sas modìficas de sos contenutos digitales» e pro garantire «chi sos contenutos siant cunformes a sos istandard manu manu chi s’ecosistema digitale s’evolvet».
Gianfranca Orunesu
(Foto de Markus Winkler)
Leave a comment

