In su tempus de Paschighedda amus bidu sa moltiplicazione de novenas e missas ‘in sardu’. E finas s’orgòlliu de chie las organizaiat e bi partètzipaiat. Non fiat pretzisu tando a nde faeddare pro rispetu de chie bi creiat. Ma como emmo.
Amus bidu televisiones web chi proponent custas tzerimònias comente modellu de polìtica linguìstica e de polìtica religiosa. Superfitzialidade o bona fide? Sa beridade oviamente est un’àtera.
Est galu biu in sa memòria nostra su regordu de sa fàula manna contada in su mese de Nadale 2014 chi su Papa aiat naradu ca emmo a sa missa in sardu. Totu pro publitzizare unu cunvegnu e s’atividade de tradutores improvisados chi, a contu issoro, traduent sena sighire peruna règula de iscritura comuna e ufitziale de su sardu.
B’at craresa de fàghere in custu tretu. Sas gerarchias eclesiàsticas non sunt a favore de su bilinguismu dae semper. Pigant in giru su logu cun cada iscòtigu. Cando mancaiat sa limba iscrita comuna naraiant chi sena de custa non si podiat. Como ca b’est narant chi sa gente preferit cadaunu su dialetu suo….
Sas meda publitzizadas ‘missas in sardu’ in realidade sunt paraliturgias in ue a su momentu de sa consacratzione su sardu non si podet impreare. Est proibidu ca su sardu no est una limba cunsiderada digna. Sunt missas non cun su sardu ma, contra a su sardu duncas. Ratzistas e discriminatòrias. Ite b’andat a fàghere unu chi apretziat sa limba e sa cultura sua?
Ma a pedire a sa crèsia de impreare una fantomàtica limba sarda sena propònnere unu sardu iscritu ùnicu est a fàghere gazosa ebbia ca totus ischint, sa crèsia in primis, ca est folklore una missa fata cun unu dialetu diferente in ogni cantone sardu. E puru, b’at de annotare, chi medas de sos chi si impitzant cun sa crèsia impreant no una limba comuna iscrita, ma unu dialetu locale e folklorìsticu.
Paret una pelea patològica intre duos mundos cuntraditòrios: una crèsia italianista chi crisat e isputzit su sardu e unu movimentu velleitàriu e autocolonizadu chi faeddat de limba ma pensat a dialetos locales ammuntonados.
Ite nd’at a essire? Nudda che a semper. Tzarra, annùntzios bòidos, publitzidade a in donu pro chie la cheret.
Deus at a sighire a faeddare in italianu ca, comente s’ischit, sa limba nostra no est digna pro s’ufìtziu divinu.
dir
Leave a comment
“…..Cando mancaiat sa limba iscrita comuna naraiant chi sena de custa non si podiat. Como ca b’est narant chi sa gente preferit cadaunu su dialetu suo…. ” ma prossimmai est da veridade, no faula e in cue sibde keret sa keja!
Nos ana ispozzadu e donzi cosa,chin sa’complizidade de sa’politica Sarda Italiota.Sa prima cosa es limba pro unu populu,va si identificada in cussu Pro primu.Deus faeddat totu sas limbas cumpresa sa limba Sarda.Pessare chi prima sa missa la naraini in latinu. Finas si su sardu iscrittu es naschida Pro primu.