«S’Itàlia non mirat a sa Lìbia petzi cun sas lentes de sa seguresa e de sas migratziones, ma comente partner econòmicu e industriale». Sas paràulas sunt sas de su ministru de sos afàrios èsteros e vitze presidente de su Cussìgiu Antonio Tajani. Paràulas chi las at naradas cando chi su guvernu suo fiat siglende – sas chidas coladas – un’acòrdiu pro sa nàschida de Misurata free zone, una zona franca de sa tzitade omònima chi non nch’est a tesu meda dae Trìpoli. Una diplomatzia de sas infrastruturas, duncas, chi contat investimentos pro 2,7 milliardos de dòllaros in tres annos pro mudare cussu portu in unu hub logìsticu de ùrtima generatzione.
Protagonistas de custa metamòrfosi su colossu MSC e su fundu qatariota Al Maha. Sas punnas pertocant sa cabia atuale: dae sos belle 650mìgia Teu (cada teu currispondet a cantu cabet unu container de pagu prus o mancu 6 metros) a sos 4 milliones cada annu. Ma fintzas sos livellos ocupatzionales: sunt faeddende de unos 70mìgia postos de traballu, diretos e indiretos.
S’operatzione (in ue b’est fintzas Eni in mesu) no est cummertziale ebbia ma fintzas, e mescamente, polìtica. Pro su guvernu Meloni custu est unu de sos pilastros operativos de su gasi naradu “Pianu Mattei”. Est a nàrrere su de istabilizare sa Tripolitània non cun sos tratados ma cun sos container; firmare sos flussos migratòrios non cun sos controllos ebbia ma cun su valore econòmicu. Chi in regime capitalìsticu no at a èssere mai cumpartzidu, cun su “free” chi pertocat prus sa mercantzia chi non sumana genia (ma custa est un’àtera allega).
De cada manera su disafiu non sighit una caminera “mesurada”. Pro primu cosa sa Lìbia abarrat unu paisu partzidu, teatru de una cumpetitzione pro s’influèntzia (pensemus a sa presèntzia turca e russa). Fatu-fatu su de fàghere de Misurata unu portu a tretu de acollire sos gigantes de su cummèrtziu mundiale cheret nàrrere a prèndere a filu dòpiu sa seguresa europea cun sa prosperidade lìbica. Dae una problemàtica a s’àtera?
mauro piredda
Leave a comment