S’Istòria est una ferida aberta. E cun sa risolutzione de sa de trinta sessiones de s’Assemblea generale de sas Natziones unidas, su mundu at torra faeddadu de su tempus coladu suo. O forsis de su benidore. Su documentu A/80/L.48 non fiat un’atu burocràticu ebbia, ma unu tentativu netzessàriu de definire sa trata transatlàntica de sos iscraos comente su prus crìmine grave contra a s’umanidade. Custa definitzione non naschet dae un’etzessu retòricu, ma dae unu sistema chi pro bator sèculos at trasformadu èsseres umanos in propiedade mòbile, codifichende s’inferioridade ratziale comente printzìpiu càrdine de s’òrdine internatzionale. Mancari sa profundidade de unu testu chi nos ammentat ite fiant su Code Noir e sa dotrina de su Partus sequitur ventrem chi trasmitiat su status de iscrau a sas criaduras, sa trìbide Usa – Israele – Argentina at pesadu unu muru burdu. Su “trumpismu” ideològicu, allèrgicu a sas responsabilidades istòricas e projetadu conca a un’isolatzionismu morale, at impedidu su reconnoschimentu de una veridade chi diat dèvere èssere universale. Non si cherent ammìtere nen sas acontèssidas istòricas, nen sas cunsighèntzias sòtziu-econòmicas globales chi galu oe istruturant disugualidades. Non faeddemus de s’Argentina de s’anarcu-capitalista Milei e s’istadu sionista chi dae su riu a su mare non diat chèrrere palestinesos. S’Itàlia? Che a semper «non condivido né condanno». Rinùntziat a pigare una positzione crara, preferit s’ambiguidade de su mudìmene a su coràgiu de sa riparatzione. Sa risolutzione pediat petzi su comintzu de unu diàlogu in contu de giustìtzia riparadora, de torrada de sos benes culturales sutràidos. Negare sa cualifica de crìmine prus chi non grave a unu sistema de violèntzia istitutzionalizada cheret nàrrere lassare chi sas raighinas de su ratzismu istruturale sigant a nudrigare su presente.
mauro piredda
Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna – IMPRENTAS 2025/2026. LR 22/2018, art. 22
Leave a comment