Est fine fine s’ironia, belle poètica, sa de su tempismu de Lionel Jospin, s’ex primu ministru frantzesu chi at seberadu de si nch’essire dae s’iscena oe. Si nch’est andadu chi aiat 88 annos e l’at fatu cando chi fiant dae pagu essidas sas novas bonas de su partidu suo, su partidu sotzialista torra in possa in sa polìtca frantzesa. Paret chi s’òmine de sas 35 oras de traballu setimanale, su professore austeru, su chi aiat fraigadu sa gauche plurielle, esseret isetende una cunfirma ùrtima in antis de serrare su libru de sa vida sua. Sa nova de sa vitòria sotzialista in Parigi, Marsìglia, Lilla e Lione sonat che a s’eco de cussu fràigu polìticu che Jospin aiat ischidu aprontare durante sa coabitatzione cun Jacques Chirac in s’Eliseu. Però sa vitòria de oe no est plurale, antis: su Ps at bìnchidu in ue at cùrridu solu, renuntziende a s’alleàntzia cun La France insoumise de Jean-Luc Mèlenchon. Sos sotzialistas de oe non si sunt unidos a sa manca radicale, e in ue l’ant fatu (Tolosa e Limoges) ant pèrdidu. Ma no est un’arresonu fàtzile custu de sas vitòrias e de sas derrotas. Derrota manna in s’istòria de Jospin est sa de su 2002, cando chi su fascista Jean-Marie Le Pen nche l’aiat coladu lompende issu a su segundu turnu. Oe, sa renàschida sotzialista in custas tzitades rapresentat – forsis – sa serrada de cuddu chircu. Jospin morit bidende unu partidu chi, puru cun milli dificultades, at agatadu sa fortza de si presentare comente comente un’aversàriu de Bardella in sas presidentziales de annoas. De cada manera custu est s’ammentu de Mélenchon: «Est tristu a intèndere de s’iscumparta de Lionel Jospin. Fiat unu modellu pro sa deditzione chi bi poniat in su traballu. Abarrat comente s’òmine de sas 35 oras, de s’alleàntzia ruju rosa birde, de su refudu de tocare s’edade de sas pensiones. So istadu su ministru suo de s’istrutzione e ammento reconnoschente su sustegnu totale suo».
mauro piredda
Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna – IMPRENTAS 2025/2026. LR 22/2018, art. 22
Leave a comment