Paret chi nos nde semus ismentigados, ma dae su nord Àfrica sighint a tzucare persones chi sunt proende a bènnere a inoghe e càpitat chi non resessent a lòmpere, morende ingullidos dae sas undas.
In custas chidas batòrdighi carasos sunt supridos in sas costeras tirrènicas de Calàbria e de Sitzìlia, mortos dae gasi meda chi galu non si nde podet cumprèndere s’edade o àteros piessignos. Si pensat chi siant petzi unu cantu minore de una tragèdia prus manna. Sergio Scandura de Ràdiu Radicale, chi sighit sas chistiones de sas persones migrantes, at publicadu unu documentu de sa Guàrdia Costiera chi faeddat de oto navios chi fiant tzuchende dae Tunisia sas dies de su tziclone Harry chi at corfadu gasi a fundu e male sa Calàbria, sa Sitzìlia e sa Sardigna. S’ipòtesi est chi intro de cussas barcas bi diant èssere istados dae sas 380 persones decraradas dae sas istitutziones, a prus o mancu milli pro su chi narant sas ONG impinnadas a compidare cussu tretu de mare. Una tragèdia manna comente s’iscumparta de una bidda intrea in una die.
Unu crìmine chèrfidu dae sos chi mantenent presoneris sos migrantes, cussos finantziados cun sos soddos de sos acordos internatzionales cun s’Europa. Ca nois pagamus pro firmare sos chi cherent intrare in sa sotziedade nostra, rica e còmoda. Nois non pedimus maneras umanas, non pedimus de amparare sos deretos. Nois pedimus de minimare sos isbarcos ebbia, de nos bogare dae mesu su “problema”. E tando est dàbile chi su disinnu fiat de pònnere gente in mare cando bi fiat una traschia de sas prus malas, pro non la fàghere suprire mai, pro la ochìere sena tropu gastu.
Su mare, però, non sàbunat su sàmbene nen sas neghes de sos mortores e, mescamente, de chie at fraigadu e sustènnidu custu sistema.
Gabriele Tanda
Leave a comment