de Andria Pili –
In s’intre chi Raffaele Paci andat in ònnia giornale de paperi e in sa retza, tantu chi dae esemplare de sa classe dirigente intelletuale filocolonialista- in prus chi economista neoliberale- paret siat divenidu un’ispètzie de gherradore de sa Patria Sarda contra s’Istadu Italianu pro sa “Agenzia Sarda delle Entrate” e contra su Patu de Istabilidade, Pigliaru fiat in su Ministeru de su Isvilupu Econòmicu cun s’Eni e sa Novamont pro batire a innantis su progetu de chìmica birde in Poltu Torra. Creo chi siat una controida de interessu mannu, chi nos narat meda de is ambiguidades de custa Giunta e su modu suo de bidere sa Polìtica.
Si ruet in una controida lògica cando si afirmat chi una cosa siat e non siat sa matessi cosa in unu tempus definidu. Tando unu guvernu no podet essere pro sa soberania e contra de custa. Su guvernu regionale chi at otentu de ispendere totus is intradas dèpidas a sa Regione e chi, ponimus, at a faghere luego s’Agentzia Sarda pro collire is tributos nostros, est su matessi chi pòmpiat progetos chi distruent su tèssidu sotzioeconomicu nostru: Matrica; sa produtzione de bioetanolo in su Sulcis, su fotovoltaicu a Narbolia, chi Pigliaru at difesu cun unu ricursu contra a su TAR chi dd’aiat frimmadu…e podimus sighire, mancari ammentende·nos de is dannos econòmicos e sotziales de su Poligonu de Quirra, chi Pigliaru at difesu semper. Est ladinu chi chie pòmpiat, in manera dereta, sa espropiatzione de is sardos dae sa terra issoro est contra s’autodeterminatzione de sa natzione nostra: gherrare pro s’emantzipatzione de sa Sardigna signìficat, prima e totu, gherrare a tales chi is sardos, is comunidades de custa isula, pighent torra sa terra issoro pro s’isvilupu suo.
Ma b’at puru sa controida dialètica: una unidade intra fortzas opostas chi formant una realidade in divenire dae una cosa a s’àtera. E tando, podimus narrere chi – in Sardigna- semus colende dae sa “autonomia” a sa “soberania”? Dae sa dipendèntzia a s’indipendèntzia? Deo creo chi no. S’Istòria at connotu momentos in cue is chi teniant su podere ant dèpidu faghere cuntzessiones a su pòpulu, pro si sarvare contra unu moimentu sotziale chi avertiant comente una minetzada. Est pro custu chi unu comente Bismarck- pro timoria de is sotzialistas- aiat fatu una legislatzione sotziale chena istimare is traballadores o carchi Re de su primu XIX sèculu aiat datu costitutziones chena istimare is deretos de is tzitadinos (is “costitutziones otriadas”) ma proite timiat is liberales e, prus acanta a nois, is Istados burghesos ant fatu unu Istadu Sotziale chi como, agabbada sa minetzada de sa rivolutzione sotzialista, sunt distruende.
S’ùnica cosa chi podet faghere una Giunta comente sa de Paci-Pigliaru est normalizare su cunflitu intra sa Natzione sarda e s’Istadu italianu e duncas lòmpere puru a una re-organizatzione de sa opressione. Pro cumprendere sa timoria chi su unionismu tenet de is indipendentistas bastat pensare a sa lege eletorale regionale, chi est istada pensada cun su propòsitu de tutelare su podere de is partidos de sistema; su “sovranismo” naschet cun s’intentu de blocare sa crèschida de s’indipendentismu e arginare cussa de sa cussèntzia natzionale. E si su tzentrudestra puru- cumpresu su cussigeri de Fratelli d’Italia!- s’agatat de acordu pro faghere s’Agentzia, tando o reconnoschimus chi in custos ùrtimos annos est esistidu unu moimentu indipendentista chi at ispainadu una sensibilidade sardotzentrica tales de custringhere is partidos italianos totus a si organizare pro dda cuntennere, o Raffaele Paci est a beru su Angioy nou o, mancari, is tres cussigeris indipendentistas (subra sessanta totales) tenent una capatzidade formidàbile de cunvertire is unionistas.
Sa controida printzipale in sa terra nostra est: Natzione sarda contra Istadu italianu. Batire resurtados de importu- comente s’Agentzia de is intradas – si dda faghent – in unu protzessu de liberatzione reale dipendet isceti dae is peleas de su pòpulu nostru, comente cussas de is comitados a defensa de sa terra o contra a s’ocupatzione militare- custos, sì, esempros de soberania fata, autodeterminatzione reale- e dae sa capatzidade de su indipendentismu coerente de organizare e fraigare unu progetu polìticu rivolutzionàriu de alternativa a su sistema italianu. Su cumpromissu cun su colonialismu, cun is partidos unionistas, cun su Istadu – unu e trinu- no at a andare mai a bia de sa liberatzione e, chena unu blocu natzionale forte, puru is cuntzessiones unionistas ant a essere cantzelladas.
Leave a comment

