Su ministru sionista Itamar Ben-Gvir no est una “mela guasta”. Est, pro gasi, sa frùtora prus lòmpida e coerente de unu protzessu ignoradu pro tempus meda dae parte de medas chi podiant e deviant faeddare. Su de l’inditare che a un’anomalia istramba est s’ùrtimu amparu de chie, in custos annos, a aterue nch’at iscutu sa mirada. Sena sa bruta e esibitzionista cara de arrogante sua – sa chi amus bidu in su vìdeu umiliante contra a sos secuestrados de sa Flotilla est sa matessi chi amus connotu carchi mese a como in su tratamentu riservadu a Barghouti filmadu in galera – oe parte manna de s’opinione pùblica diat sighiret bantzighende·si in s’illusione de una democratzia sana cun petzi carchi esageratzione. Su paradossu est tràgicu: sos defensores de ufìtziu de Israele non si inchietant pro s’esistèntzia de una prassi disumana, ma si la leant cun chie, ammustrende·la a craru, segat su chircu de s’ipocrisia. Chi sa cosa agradet o mancu (e sa cosa in sesi no agradat pro nudda) Ben-Gvir at fatu faeddare fintzas a sos mudos che trotza. Cando chi imbetzes aìamus dèvidu dae tempus chistionare de ite Israele est. Comente at rilevadu Gad Lerner, cun grandu lutzididade, semus in dae in antis de una “fascistizatzione” de cussa sotziedade. Unu fenòmenu chi non falat dae dae sos cùcuros prus artos de su poderiu sionista ebbia, ma chi tenet imberta manna finas dae sa base, infetende sa cuotidianidade. Lerner elencat sas befes contra a sos aravim, privados finas de su nùmene issoro, s’arrogàntzia de sos colonos chi detat s’agenda a sos militares, sa crudelidade impunida, s’esibitzione de sa potèntzia, sa de sa prepotèntzia contra a àteras religiones. Cando totu custu est cultura populare non giuat prus a faeddare de parèntesis o de casos limitados. Ben-Gvir no est issu ebbia su problema: est s’ispigru chi torrat s’imàgine de una sotziedade chi cheret mudada.
mauro piredda
Leave a comment