Su mundu est connoschende afrentas, infamidade, birgòngia, disonore, olvidu, iscurigore. Ma in su Board of Peace sa colunna sonora est una versione anglòfona de “Gloria” de Umberto Tozzi. Mùsica dèghida pro carchi discoteca de sos annos 80 o pro sa pellìcula Netflix “Mixed by Erry”. Ma fintzas pro una fotografia de grupu in ue (carchi invitadu ausente a banda a cumpletare custa iscuadra de campiones) mancaiat pròpiu issa: sa Glòria cun sa G maiùscula. Si sa Glòria-Kléos de sos eroes pediat su sacrifìtziu pròpiu e su giudìtziu de sos chi galu non bi fiant, sa glòria de Trump pedit petzi unu tècnicu de sas lughes chi pòngiat bene a fogu sa firma sismogràfica sua marcada a pennarellu grussu. Sa de Trump – a banda su chi narat, che chi su mundu istaret isetende·lu che messageru nou – no est una cherta de sa Glòria in s’istòria: a sa paghe de dura non bi creet nemmancu issu. Issa est un’atzessòriu istajonale ebbia, unu merchandising morale in bèndida pro chi si lu còmporet su mègius oferente. Non b’at pontes de fraigare pro sos pòpulos, de su restu, ma palatzos pro grandes impresàrios. In su board non b’at kléos ma prus de unu Ceo chi si nche cheret in una turre prus turre de sa Trump tower de Manhattan. E in custu teatru de s’assurdu, chi de Glòria non nde connoschet, su sacrifìtziu est su de sos àteros. In càmbiu suo b’est s’autocelebratzione. Sa punna est duncas sa de sa glòria de s’algoritmu e de su tzocu de manos prontu e lestru de sa fanbase reatzionària chi minisprètziat sas vidas chi, forsis, in sa Santa Glòria las amus a connòschere. Est su nartzisismu s’elementu tzentrale, su chi mudat sa mesa de sas tratativas (in ue non b’at palestinesos) in unu set fotogràficu. Si Umberto Tozzi nessi cantaiat sa chert de sas virtudes de una fèmina fuidita, inoghe est a tzelebrare s’incontru con s’ùnicu amore de sos presentes: s’Ego issoro.
mauro piredda
Leave a comment